Gdy siedziałam zamknięta a oni znów poszli na jakąś akcję ja siedziałam na miejscu próbując się do nich dodzwonić, jak zwykle, cisza.
-Zabiję was po kolei - warknęłam do siebie. - Sama stąd wyjdę. - ruszyłam do drzwi rozbijając telefon na części.
Oderwałam od starej zardzewiałej konstrukcji dźwignię i poszłam na rusztowanie gdzie znajdowało się okno zabite dechami. Podważyłam deski i starałam się jakoś je odgiąć. Wściekła nie wiedząc co zrobić zeszłam na dół i zajęłam się w podobny sposób starymi drzwiami garażowymi od wjazdu parkingu.
-No... dawaj... - wydyszałam zła pchając co sił.
Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę, że stara konstrukcja była od właśnie tego wjazdu. Krzyknęłam wściekła i usłyszałam na zewnątrz czyjś głos.
-Halo...? Jest tam kto?
Idealnie.
-Tak...! Boże, jak dobrze... proszę mnie wypuścić! - krzyczałam.
-Ale... jak... nie ma tu nic czym mogłabym...
-Jest tam guzik, taki czerwony... proszę zbić tą szybkę i nacisnąć, błagam...
Gdy dziewczyna za drzwiami wahając się otworzyła jednak drzwi klikając przycisk wyszłam, już wcale nie taka smutna, niewinna i bezbronna.
-Jak pani tam weszła? - spytała młoda dziewczyna.
-Mam swoje sposoby...
Olśniło mnie. Mogła być moim szpiegiem, tylko musiałam wpuścić jad w krwiobieg.
-Wystraszyłam się... myślałam, że...
Ja z uśmiechu nagle spoważniałam ściskając ją a gardło.
-Co... co.... - wydusiła tylko to, nie zdążyła nic więcej, ugryzłam ją w nadgarstek.
Zaczęła się dusić i upadła, wyglądało to, jakby nawdychała się kwasów, wszystko ją od środka wypalało. Wzięłam ją za nogi i zaczołgałam do samochodu dostawczego którym poruszała się moja grupa.
Wrzuciłam ją a raczej wtargałam z trudem do środka na bagażnik i wsiadłam za kierownicą. Nie miałam prawa jazdy, nie za bardzo wiedziałam co się z czym je jeśli chodzi o prawo jazdy jednak to była jedyna okazja. Nie mogłam ufać już więcej moim towarzyszom, zbyt wiele mogłam stracić i zostać więźniem własnego brata.
Dodałam gazu i wywiozłam ją do lasu, poczekałam aż się przebudzi.
-Gdzie ja... co ty ze mną... - zachwiała się i nie mogła jeszcze wstać.
-Od teraz wykonujesz to co powiem.
Kiwnęła nagle głową jak w transie przestając się rzucać.
Plusy bycia pół wężem, po prostu potworem. Mogłam wiele ludzi podporządkować sobie, wilkołaki i wampiry były nie do tknięcia tą bronią, ale czarownice już tak. Ważne, że ludzie mogli robić co każę pod wpływem krótkotrwałej kontroli.
-Będziesz śledzić tamtych ludzi z magazynu, dawać mi znak, jesteśmy połączone więc będę słyszała co myślisz. Wystarczy, że pomyślisz o komunikacji ze mną. Idź.
Odeszłam zostawiając w lesie ciężarówkę by mnie nie złapali. Na miejscu były tylko ślady krwi, na szczęście było to daleko od rezerwatu więc resztę przejechałam stopem.
Dotarłam na miejsce i zdążyłam się przebrać by wyglądać jak miejscowa, bo strój łowcy należał do tych, gdzie ludzie stwierdzą, że wyglądam jak dziwka albo jakaś dziwna z FBI. Jednak, cóż, stroje były nieziemsko seksowne... trzeba przyznać, i dlatego je lubiłam. Jednak wilkołaki nie mogły mnie w nim zobaczyć, wyglądałam nieco inaczej niż jak prawdziwa ja... choć... zaczynałam lubić swoje nowe, ludzkie... wszyscy mi tak ufali i tak na mnie lecieli, że było to aż urocze... tylko Seth jakoś nie specjalnie się mi opierał...
Jak już przy nim jesteśmy, gdy weszłam do warsztatu napotkałam właśnie jego.
-Czekasz na mnie? - spytałam a on spojrzał na mnie, zaśmiał się.
Uśmiech miał również powalający.
Nie powiem, pasowalibyśmy do siebie. Szkoda, że mają swoje głupie kodeksy i pakty i zasady, których się trzymają. Studiowałam przed poznaniem wilków ich historię, pogrzebałam w informacjach i cóż, wiedziałam co nie co o nich. Jednak ten akurat był jedną wielką zagadką, ochota na niego rosła z każdym razem gdy go widziałam.
-Tym razem tak, prawie skończyłem twój motocykl.
-Wreszcie jakaś dobra wiadomość... - odparłam zamyślona.
-Coś nie tak? - spytał dziwnie podejrzliwie.
Ściągnęłam brwi.
-Nie, wszystko gra.
-Problemy? - zignorował moją odpowiedź.
-Nie. Lepiej, jak moje prywatne sprawy zostawimy na boku. - odparowałam.
-Facet?
Zaśmiałam się.
-Naprawdę jesteś denerwujący...
Odwróciłam się.
Spojrzałam na swoje białe trampki, krótko-spodenkowe ogrodniczki i rozciągnięty, podarty sweter w odbiciu jednego z aut. Jak jak wyglądam? To do mnie nie podobny styl, jednak musiałam się zmienić i wyglądać... miejsko i... tutejszo? Nie, żebym obrażała kogokolwiek stąd... po prostu pokazałam jaki styl ma ta fałszywa, stworzona, nowa ''ja''.
Odwróciłam się do Setha, był naprawdę przystojny. Wcześniej gdy spotykałam wilkołaki w różnych kątach świata nie spotkałam watahy która się traktuje jak rodzina, są... ludzcy, nie oddali się dzikości. Wcześniej walczyłam naprawdę z potworami, dlatego moja grupa tego nie rozumie i nie potrafi odpuścić i dać mi pracować. Oczywiście, że nie odpuściłam ataku na Alexa i Alyssę, po prostu... na razie mam... jakby... wolne. Chciałam poderwać tego wilkołaka... tak o, dla kaprysu. Pociągał mnie i to bardzo, musiałam sprawić, że to zacznie działać w drugą stronę...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz